Je eerste week coschappen. Je hebt er jaren naartoe geleefd, je witte jas eindelijk uit de verpakking gehaald en je denkt: ik ben er klaar voor! Spoiler: je bent dat niet. En dat is helemaal oké.
De moeheid die je niet zag aankomen
Iedereen waarschuwt je voor de lange dagen, het vroege opstaan, de overhoringen door artsen. Maar eerlijk? Dat is niet het probleem tijdens je coschappen. Je wordt niet moe omdat je zoveel moet doen of omdat er veel van je verwacht wordt, maar omdat álles nieuw is. Het kost gewoon energie om vijf keer per dag uit je comfortzone te stappen:
- de eerste keer poli,
- de eerste keer visite lopen,
- de eerste keer overdracht (wordt er ook wat aan mij gevraagd?),
- de eerste keer bellen om een ander specialisme in consult te vragen (waarbij ze duidelijk geïrriteerd zijn omdat ze het druk hebben en jij niet op een beknopte manier kan vertellen wat je nu precies wil).
Tel daar nog wat hoofdpijn van alle beeldschermen bij op en je begrijpt waarom je ’s avonds knock-out gaat. Gelukkig duurt dit meestal maar een week en heb je na de eerste week veel meer energie om in de avond leuke dingen te doen.
De illusie van voorbereiding
Vanuit de bachelor voelde ik me eigenlijk heel goed voorbereid op de poli. Daar ging het soepel: anamnese, onderzoek, plan bedenken. ik dacht: “Yes, ik kan dit!“
Totdat ik op de verpleegafdeling terechtkwam. Plotseling realiseerde ik me dat we hier veel te weinig ervaring in hebben:
- Wat vraag je eigenlijk bij visite lopen?
- Hoe stel je je op tegenover iemand die in bed ligt, met vijf infusen en een zuurstofslang?
- Wanneer mag iemand eigenlijk met ontslag?
- En die ontslagbrief… waar moet die allemaal over gaan? (Pro tip: “Patiënt is beter” is niet voldoende.)
Dat stukje miste ik wel in de voorbereiding. Niemand vertelt je hoe de logistiek op een afdeling echt werkt. Dus je stuntelt. En dat is normaal.
Overleven met mede-co’s
Het fijnste in mijn eerste week? Dat ik niet alleen was. We zaten met meerdere coassistenten op dezelfde locatie, en in de pauze kon je alles even spuien: de rare vragen die je kreeg, je eerste blooper, of gewoon hoe gênant het was dat je de deur naar de koffiekamer niet open kreeg.
Het is echt goud waard om verhalen te delen met mensen die precies begrijpen hoe het voelt. Sommige van ons waren alleen in een ziekenhuis geplaatst, en geloof me: als je ooit kunt kiezen, ga naar een plek waar meerdere co’s zijn. Het maakt de hele ervaring zoveel leuker en luchtiger. Want stiekem hebben we allemaal twijfels over wat we aan het doen zijn tijdens onze coschappen en dan zijn die gesprekken erg fijn.