Twijfelen mag (ook als je bijna klaar bent met je eerste jaar)
“Hoe ging je laatste tentamen?”
Die vraag krijg ik de laatste weken regelmatig. Meestal gevolgd door: “Lekker vakantie nu!”
Ik glimlach dan een beetje. “Nou… eigenlijk niet.”
Terwijl veel studiegenoten hun boeken hebben dichtgeslagen en plannen maken voor vakanties, zit ik opnieuw achter mijn bureau. De laatste twee tentamens van het eerste jaar heb ik niet gehaald. Niet dramatisch slecht, maar nét niet voldoende. En juist dat voelt misschien nog wel frustrerender.
De motivatie om weer te beginnen aan de herkansingen is ver te zoeken. Buiten schijnt de zon. Mijn groepsapps staan vol foto’s van terrasjes, festivals en vakantiebestemmingen. En ik? Ik open voor de zoveelste keer dezelfde PowerPointpresentatie waarvan ik de eerste dia inmiddels uit mijn hoofd ken.
Alsof dat nog niet genoeg is, kreeg ik een paar weken geleden bericht dat ik ben toegelaten tot diergeneeskunde. Een studie waarvoor ik tijdens dit jaar de selectie had gedaan. Gewoon, omdat ik al langer twijfelde.
En ineens werd een vraag die altijd ergens op de achtergrond zat, wel heel concreet. Ga ik door met geneeskunde? Begin ik opnieuw aan diergeneeskunde? Of probeer ik ze allebei te combineren?
Ik begin sterk te twijfelen aan mijn studie. Tot een paar weken geleden dacht ik nog: eerst het eerste jaar halen, daarna zie ik wel verder. Maar nu voelt het alsof de niet-gehaalde tentamens ineens onderdeel zijn geworden van die twijfel. Niet omdat twee onvoldoendes bepalen of ik geschikt ben voor een studie, maar omdat ze mijn zelfvertrouwen even flink hebben laten wankelen.
Het is opvallend hoe snel je gedachten met je aan de haal kunnen gaan.
Misschien past deze studie toch niet bij me. Misschien is dit een teken. Of had ik voor die andere studie moeten kiezen.
Terwijl ik diep van binnen ook weet dat vermoeidheid een slechte raadgever is. Na een jaar vol colleges, practica, deadlines en tentamens is het moeilijk om grote levenskeuzes te maken. Zeker wanneer je hoofd nog vol zit met de stof van de herkansingen.
Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik uit deze periode haal: twijfel betekent niet automatisch dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Soms betekent het simpelweg dat je moe bent. Dat je teleurgesteld bent. Of dat je even niet meer weet waar je het allemaal voor doet.
En misschien hoort dat er ook gewoon een beetje bij.
Ik weet nog steeds niet welke keuze ik uiteindelijk ga maken. Misschien loop ik volgend jaar rond in een ziekenhuis. Misschien tussen de dieren. Wellicht allebei. En misschien verandert dat over een paar maanden weer. Maar één ding weet ik inmiddels wel. Een studie is geen rechte lijn omhoog. Soms voelt het alsof iedereen doorloopt en jij even bent blijven stilstaan. Alsof iedereen vakantie heeft en jij nog midden in de strijd zit.
Toch bepaalt een herkansing niet wie je bent. Net zoals twijfelen aan je studie niet bepaalt of je later een goede arts of dierenarts zult worden. Misschien is het juist tijdens die momenten van onzekerheid dat je jezelf het beste leert kennen.