De angst om op kamers te gaan: wat als ik elke avond alleen ben?

Iedereen om me heen lijkt het al te doen: op kamers gaan. Nieuwe stad, nieuwe mensen, nieuw leven. Op social media ziet het er ook allemaal vrij moeiteloos uit, gezellige avonden, samen eten, spontane feestjes.

En ik?
Ik zit er nog steeds over te twijfelen.

Niet omdat ik het niet wil. Maar omdat er steeds één gedachte terugkomt:

Wat als ik me elke avond alleen voel?

In theorie lijkt op kamers gaan perfect. Je hebt je eigen plek, meer vrijheid, niemand die zich met je bemoeit. Even snel naar de supermarkt wanneer je wil, eten wanneer je wil, leven op jouw manier.

Maar zodra ik me probeer voor te stellen hoe het écht is, verandert het beeld.

Dan zie ik mezelf in een kleine kamer zitten.
Het is ’s avonds. Stil.
En ik heb eigenlijk niemand om even tegenaan te praten.

Dat is het moment waarop mijn enthousiasme omslaat in twijfel.

Wat me misschien nog wel meer tegenhoudt, is het sociale stuk.

Wat als ik geen aansluiting vind?
Wat als iedereen al groepjes heeft gevormd?
Wat als ik degene ben die net buiten de gesprekken valt in de keuken?

Ik ben niet per se iemand die overal zomaar binnenloopt. Dus het idee dat ik dat ineens moet kunnen, voelt best overweldigend.

Als ik eerlijk ben, speelt dit ook mee: thuis is gewoon makkelijk.

Er is altijd iemand.
Er is altijd geluid.
Er is altijd een soort vanzelfsprekende gezelligheid, zelfs als je niks doet.

En misschien ben ik daar wel een beetje aan gewend geraakt.

Het idee om dat los te laten voor iets onzekers… ja, dat vind ik lastig.

Soms denk ik: misschien moet ik het gewoon doen. Iedereen zegt dat het goed voor je is. Dat je er zelfstandiger van wordt. Dat het “erbij hoort”.

Maar wat als ik daar zit en denk: waarom heb ik dit gedaan?
Wat als ik me ongelukkig voel, maar niet meteen terug kan?

Die gedachte houdt me vaker tegen dan ik wil toegeven.

Want hoe langer ik wacht, hoe meer ik ook denk:

Blijf ik niet gewoon hangen in wat veilig is?

Misschien hoort die angst er wel bij. Misschien heeft bijna iedereen dit, maar doet niet iedereen het toegeven. Misschien is het niet een teken dat ik het niet moet doen, maar juist dat het nieuw is.

En ja, nieuw is vaak spannend.

Misschien ga ik volgend jaar wel.
Misschien duurt het nog even.

Wat ik wel weet, is dat deze angst me nu tegenhoudt om op kamers te gaan. En dat ik daar eerlijk over wil zijn, ook naar mezelf.

Want het is makkelijk om te zeggen dat je “er gewoon nog niet aan toe bent”.
Maar soms zit er gewoon iets anders onder:

Twijfel.
Onzekerheid.
En de vraag of je je plek wel gaat vinden.

Voor nu probeer ik één ding te accepteren: dat het oké is om dit spannend te vinden.

En dat ik niet de enige ben die hier zo over denkt, ook al lijkt het soms wel zo.

Misschien komt het moment dat ik denk: nu ben ik klaar om op kamers te gaan.
En misschien is dat moment dichterbij dan ik denk.

Maar tot die tijd zit ik nog even hier.
In het vertrouwde.
Met een klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt:

Ooit ga je dit toch doen.