Vakantie hoort een periode van rust te zijn. Een tijd waarin je even afstand kan nemen van je studie, de kliniek en alle verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken. Maar soms haalt de werkelijkheid je in, precies op het moment dat je het het minst verwacht. Mijn vakantie op Curaçao was daar het perfecte voorbeeld van. Binnen enkele minuten veranderde mijn vakantie van een ontspannen middag in een situatie die ik nooit meer zal vergeten. Het was het moment waarop ik besefte dat kennis en instinct sterker kunnen zijn dan paniek, en dat je soms precies dáár belandt waar je nodig bent. Ik deze blog vertel ik over mijn ervaring met een reanimatie op vakantie.
Een zonnesteek die alles versnelde
Die dag begonnen we zoals de meeste vakantiedagen: strand, helder water, veel zon. Misschien iets té veel zon. Mijn zusje voelde zich al een tijdje niet lekker, maar niemand van ons dacht meteen aan een zonnesteek. Totdat het ineens misging. Ze zakte weg, nauwelijks aanspreekbaar, bleek en oververhit. Het zorgde voor paniek, maar gelukkig konden we haar snel naar de schaduw en verkoeling brengen. Terwijl we haar verzorgen, voelde ik een mix van angst en schuld; ik doe een medische opleiding, ik had dit moeten zien aankomen, dacht ik.
Na het incident besloten we de rest van de middag op het resort door te brengen. Daardoor kwamen we eerder dan gepland terug op het resort. En precies die beslissing zorgde ervoor dat ik op het juiste moment op de juiste plek was.
Paniek bij het zwembad
Toen we het resort opliepen, hadden we nog geen idee van wat er verderop gebeurde. Tot mijn moeder het hoorde (geschreeuw, huilende stemmen, paniek die door de lucht klonk). Mijn benen begonnen al te rennen voordat mijn hoofd besefte waarom. In de verte zag ik een hoopje mensen bij het zwembad staan, sommigen gillend, anderen verstijfd. Tussen hen door zag ik het kleine, natte lichaam van een meisje dat net uit het water werd getrokken.
Mijn hart sloeg over. Alles in mij schakelde meteen over op automatische piloot.
Ik sprong naast haar op de grond. Het meisje was bewusteloos, blauw aangelopen, geen ademhaling of hartslag en haar mond zat onder een witte schuimlaag. In dat moment verdwenen alle geluiden om mij heen. Ik hoorde alleen mijn eigen ademhaling en mijn gedachten die schreeuwden: dóórgaan.
De eerste keer ‘falen’ tijdens je studie
Ik duw de deur van de tentamenzaal open en het voelt alsof ik letterlijk een…
De angst om op kamers te gaan: wat als ik elke avond alleen ben?
Iedereen om me heen lijkt het al te doen: op kamers gaan. Nieuwe stad, nieuwe…
Studeren aan de Universiteit: van Aanwezigheid naar Zelfstandigheid
Toen ik begon met studeren aan de universiteit, had ik een vrij duidelijk beeld in…
Prestatiedruk in de studie geneeskunde: wanneer ‘goed genoeg’ nooit goed genoeg voelt
Als je geneeskunde studeert, is de kans groot dat je iemand bent die gewend is…
Wat kan je worden na de studie biomedische wetenschappen?
De studie biomedische wetenschappen (BMW) is een opleiding die vaak wordt gekozen door studenten met…
De Waarheid over het Studentenleven
Er is iets bijzonders aan student zijn. Je leeft in een soort parallel universum waarin…
Reanimeren in een chaos van emoties
Ik begon meteen met reanimeren. Een van de omstanders deed zijn best om de situatie onder controle te houden, iemand anders belde in paniek de ambulance. Terwijl ik doordrukte, was een andere man haar oudere zus aan het reanimeren die ook was verdronken. Iemand anders startte daar de reanimatie. Twee kinderen die tegelijk verdronken waren. Het voelde onwerkelijk, alsof ik me bevond in een scène uit een dramaserie.
Na wat minuten, die gek genoeg korter aanvoelden dan het daadwerkelijk was, kwam er een klein, schor geluid uit de mond van het meisje en begonnen haar ogen te bewegen. Een hoest, een ademteug, water dat uit haar keel kwam. Haar borstkas begon licht te bewegen. De opluchting die door me heen ging is met geen pen te beschrijven.
Wat deze ervaring mij leerde
Er zijn situaties waarin je kennis belangrijk is, en er zijn situaties waarin je instinct het overneemt. Wat ik die dag voelde, was de combinatie van beiden. Als medische student twijfel je soms of je voldoende weet, of je genoeg kunt, of je klaar bent voor echte verantwoordelijkheid. Maar wat ik op Curaçao heb geleerd, is dat handelen vaak belangrijker is dan perfectie.
De reanimatie was niet gepland, niet geoefend onder gecontroleerde omstandigheden, niet begeleid door een supervisor. En toch werkte het. Omdat ik iets probeerde. Omdat ik weigerde toe te kijken.
Deze ervaring heeft mijn kijk op het vak veranderd. Als medisch student gaat het niet alleen over tentamens, protocollen en klinische redenering, het gaat over er zijn wanneer het telt. Over het verschil maken, al is het maar voor één persoon. Het gaat over menselijkheid, moed en de bereidheid om in te grijpen.
Tot slot
Soms herinner ik me het geschreeuw nog of dat ik aan mijn moeder haar slippers vroeg, omdat de grond te heet was om op te staan. Maar ik herinner me vooral de les die ik nooit meer vergeet: je weet nooit wanneer je nodig zal zijn. Maar als dat moment komt, is het genoeg om je best te doen, te vertrouwen op wat je weet en te handelen met je hart, of het nou een reanimatie of iets anders is.
Wat een verhaal, super mooi verwoord!
Heel bijzonder dat je met 18/19 jaar al een mensenleven hebt gered. Dat zul je nooit meer vergeten.
Op die leeftijd een bijzondere ervaring vooral op die leeftijd.